AKRABA

     Ebu Talip ile Ebu Lehep vardı. ikisi de peygamberimizin amcasıdır. İkisi de Peygamberimize inanmadan göçüp gittiler. Biri koruyup kolladı, diğeri düşmanlık etti. İkisi de akrabaydı. 

      Alparslan Malazgirt de Bizans'ın devasa kalabalık ordusunu görünce korkmadı, ürpermedi, umutsuzluğa kapilmadı. Biliyordu ki Bizans saflarında olan Hiristiyan Türk boylarının kendisiyle savaşmayacağıní, ya da saf değiştirerek kendi saflarına geçeceklerini. Dediği gibi de oldu. Çünkü ortada akrabalık vardı. 

     Hiç kimse kimseyi elinden tutup da bir yere götüremez, hele hele cennette hiç götüremez. Herkes kendinden sorumlu. Hani derler ya Müslüman herkes den sorumlu diye. Sorumlu olan peygamberlerdir. Peygamberlik dönemleri kapandığína göre boş hayallerin peşinden gitmenin bir anlamı yok.

      Allah kişinin oğluna, babasına, eşine, dostuna hak yolda yürütme gibi bir sorumluluk verip, hak yoluna getirmediği takdirde kulunu cezalandırsaydı, Hz Nuh'u oğlundan dolayı, Hz Asiyeyi eşi Firevundan dolayiy, Hz İbrahim,'i babasından dolayı, Hz Lut'u karısından dolayı, Hz Muhammed'i amcasından dolayı cezalandırdı. Her kişi kendinden sorumlu. Kişi çocuğuna karşı akıl bağli olana kadar sorumlu, ondan sonrası evladına kalmış. 

      Hiç kimse kimsenin sevabını da, günahını da yüklenemez.  İki adım ötesine götüremediğin akrabanı , arkadaşını cennete mi götureceksin. Boş hayaller, boş zaman kaybı bunlar. Allah bir kişiye hidayet nasip etmemişse, sen kimsin ki hidayet sağlayacaksın.

     Uyanma vakti geldiyse elbet bir uyandıran olur. Bu bir taş, bir ot, ya da bir yıldırım. Önemli olan Uyanma acılar içinde olmasın. 

      İnsan bir gün mutlaka uyanacak. Orada uyun yok numarası yok.  Önemli olan nasıl uyanacağı.  " Nasıl yaşarsan öyle ölürsün, nasıl ölürsen öyle de uyanırsın, uyanmasan da uyandırılırsın"