Bütün milletlerde ya da ülkelerde geçerli olan bir şey var ki insanın geleceğini ve yaşamını belirliyor. Tarih yalanlarla dolu. Her ülkenin bir gerçek tarihi var bir de ideolojik tarihi. Halkına gerçekleri anlatmaz. İdeolojik geçmişini anlatır. Halkına yalan söyler. ortaya çıkmasını istemez. Halkı bir arada tutma yöntemidir bu!
İnsan bu ya, o kadar emin yaşıyor ki yarının kendine ne süprizler hazırladığının farkında değil. Ben yaparım,ben ederim, ben giderim. Hep “ben”. Aslında yaptığı, ettiği, gittiği bir yer yok. Bütün kapılar “ona” çıkıyor ama farkında değil. Mezarlıklar kendini vazgeşilmez sanan insanlarla dolu. Onlarda ben olmayınca hiç bir şey olmaz derlerdi ama üzerinden yıllar hatta yüzyıllar geçmesine rağmen insan nesli devam ediyor. Çizilen bir yol var ondan hiç kimsenin çıkması mümkün değil ama insan farkında değil. Dünya senin olsa ne olacak sonuç sadece o nasip olursa iki metrelik bir dünya arazisi. Gerisini bırakıp gidecek insan.
Kalp kırmak kabe yıkmak gibidir derler. İnsan bu ya kabeye saygısı vardır ama kırdığı kalplere saygı duymaz. Ömrü boyunca binlerce kabe yıkar. Kabe insanın Allah’a yaklaşma ya da bulma yeridir. İnanan bir şahıs kabeye doğru yola çıkar yolda bir dervişe rastlar derviş sorar “ey fani nereye gidiyorsun” fani cevap verir. “kabeye gidiyorum.” Derviş “o kadar yolu yürüyemezsin gel dön, etrafımda yedi defa dön hacı olursun. Sen oraya Allah’ı bulmaya gidiyorsan (kalbini gösterir) Allah burda” der. bu olay bir mizansel olsa da insan Allah’ı kalbinden hiç çıkarmaması gerekir ki dünya ya tamah etmesin. Kendini vazgeçilmez sanmasın. Mezarlar kendini vazgeçilmez gören insanlarla dolu. Hiç kimse vazgeçilmez değildir. Allah vazgeçilmez bir varlık yaratmamıştır. Gönderdiği peygamberlere dahi o yetkiyi vermemiştir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder