Herkes Nurlar içinde, herkes cennet bahçelerinde, hayaller hayaller, insan hayal ettiği müddetçe yaşarmış. Ama şu da bir gerçek ki kimse dillendirmez bunu ne yazık ki Hiç birimizi ama hiç birimizi güllerle karşılamayacaklar. Bundan o kadar eminim ki bir dikaka önce ne konuştuğumu bildiğim kadar. İnsan nasıl bu kadar emin olabilir değil mi? İnsan etrafına baksın, bir de kendine her şey o kadar net ki. Mezarlıklar kendini vazgeçilmez sananlarla dolu. Ama hayatın düzenine bir bak kolayca vazgeçiliyor insan. Hayat her gün ki gibi devam ediyor. Ne bir fazla ne bir eksik. Aslında herkez bunu biliyor ama konduramıyor bir türlü. Kendine ölümü konduranı daha hiç görmedim. Elbette ölüm her saniyede gelse de yüz yaşına gelmiş insan bile ölümle kendini benzeştiremiyor. En ağır hasata olup kısa bir ömür biçilenlere bakın onların bilr hayalleri var. Elbette olması gerekir. Bildiğimi biri vardı mezarlığın yanından geçerken mezar kazanları görür yanındakine “acaba buraya kim girecek” der ertesi günü kalp krizinmden vefat eder kendisi girer. İşte bilebilirmi insan ne zaman öleceğini. Ama ölmeyecek gibi, dünynın tamamını zapt etme hayalleriyle yaşıyoruz. Bu sadece insana mahsuz herhalde. Ayırmıyorum bütün insanlara mahsuz.
Din, düşünce ayrımı yapılmadan neden bütün radikaller zulm etmeye meyillidir? Dünya bunun örnekleri ile dolu. Düşünce olarak Faşist,Hitler, Mussosolini Kominist Stalin, Mao, Din olarak Ortaçağ Hıristiyanık, Cadılık faaliyeti yapıyor diye binlerce kadın yakılarak öldürüldü, Yirminci Yüzyıl Müslüman olarak tarif eden Taliban, Işıt, İsrailin yaptıkları katliamlar hep din algısı ile yapılıyor. Nerede bir radikalleşme varsa orada zulüm oluyor ne yazık ki. Başka düşüncelere tahammülsüzlüklerinden mi kaynaklanıyor? Ya da bencillikleriden mi? insana yaşam hakkı tanımamak hangi din, düşüncenin ürünü olabilir ki? Bu insanın tahammülsüzlüğünden ileri geliyor herhalde.
Nasıl ki bir anne kendi öz evladının açıklarını kapatma peşinde olağanüstü çaba harcayıp, gerekirse kendi eş ve dostlarını dahi kırma pahasına mücadele ediyorsa, devletlerde bu düşünceden esinlenerek koruma içgüdüleri ile atrafında ki devletleri düşman edebiliyor. Bir anne kendine koruma ömrü biçmez. Evlatlarının eksik yanlarını tamamlamada gösterdiği çabayı kendi hayatına yön vermede kullansa daha kaliteli bir yaşam sürmesi kaçınılmazdır. Ama o ömrünü evladına adamıştır. Karşılığını alır mı daha görmedim. Görmediğim aşırı duyarlılım göstererek koruma çabasında olupta karşılığını alanı görmedim. Diğer kesim bir görev bilip karşılık verenlerdir. Her şey her zaman tek bir yere çıkar, değişmez kuraldır bu “NE EKERSEN ONU BİÇERSİN”.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder