DÜŞMAN YARATMAK

        Aynı şeyleri sevenler değil, aynı şeylerden nefret edenler daha çok arkadaşlık kurar, daha çok bir araya gelir. Bu davranış biçimi en çok siyasette kullanılır. İktidarlar hep bir veya daha fazla kesimi düşman ilan ederek iktadarlarda kalırlar. Hiç şaşmayan bir şey vardır bunda da hep başarılı olurlar. 

          Bunun sebebi karşısındaki muhalefetin ortak bir noktada buluşamamasıdır. Muhalefet kendini korumak için çoğu zaman iktidarın söylemlerine cevap vermek için zaman harcar, bazen iktidarın söylemlerini kullanır. Yeni bir şey üretemeyen muhalefet hiç bir zaman iktidar olamaz.

       Siyaset de her zaman geçerli bir şey vardır, seçmen düşmanını kendi belirlemez, lider belirler. Seçmen demez ki "Bu bana veya topluma ne gibi zarar verdi!" Düşünmez bunu. Önemli olan liderine zarar vermesi. Bu gibi düşünenler için lider aslında bir "tağut" dur. 

        Ortada hiç bir şey yokken bir de "düşman yaratmak" var. Bu düşmanın kim olduğunun, ne yaptığının, hiç bir önemi yoktur. Bunu lider belirler, seçmen de kabul eder. İlginç olanı düşmanı yaratan değilde,  taraftar o düşman ile ölümüne mücadele eder. Bazen olur ölümüne mücadele ettiği düşman lider tarafından dost ilan edilir, taraftarda sebebini, sonucunu sorgulamadan ona itimat eder. Bu normal bir insan davranışı olabilir mi? Bir toplumda böyle hastalıklı insanlar çoğunlukta ise en doğru olanı bunlar ile mücadele değil, susmaktır. Bunların tedavilerini ikinci bir şahıs yapamaz. Bir tedavi imkanı varsa ancak kendi kendine olur. Gözlem, ve yaşantı en iyi ilaçtır. Tâbi kapasite varsa? Diğer türlü tedavisi olmayan bir hastalık sınıfına girer.